Siyasi GIF Animasyonlar-Siyasi Yazı ve Yorumlar

Sözcü Gazetesi EMİN ÇÖLAŞAN    8 Kasım 2009

“Meçhul Subay”

Sadece Türkiye’de değil, bütün dünyada bir “Meçhul asker” kavramı vardır. Meçhul asker tanınmaz, bilinmez. Ama vatanı için canını vermiştir. Mezarı bile yoktur. O bir kahramandır… Ve adına dikilmiş anıtlar vardır. Ulusal günlerde anılır, anıtlar önünde saygı duruşu yapılır.

Şimdi bizim başımıza bir “Meçhul subay” çıktı. Bu, kahraman meçhul askerin tam tersi!

Muhbir… Yani ihbar eden.  Ama isimsiz ihbar. Aynı zamanda korkak. İhbar dilekçesine ismini koymaktan korkuyor.

Ergenekon savcılarına gönderdiği ihbar mektuplarında, “Ben bir subayım, işte size belgeler. Gerekirse tanıklık yapmaya da hazırım.” diyor!

Tanıklık nasıl yapacak? İsmi cismi belli değil! Sadece ihbar ediyor, jurnalcilik yapıyor.

Peki, bu adam gerçekten subay mı? Onun subay olduğuna ilişkin hiçbir bulgu yok. Sadece ihbar mektubunda öyle olduğunu iddia ediyor. Bence subay falan değil. Uygulanan ince plânda onun subay olduğu açıklanıyor ve şu mesaj veriliyor: “Bakın, TSK içinden de böyleleri çıkıp silah arkadaşlarını ihbar edebiliyor.” Ve böylece öteki TSK mensuplarına gel gel yapılıp “Siz de bu jurnalcilik furyasına katılın” çağırısı yapılıyor.

“Meçhul subay” son olarak Albay Dursun Çiçek’in orijinal imzasını (ıslak imzayı) taşıdığını iddia ettiği “Darbe belgesini” savcılığa gönderdi. Nasıl gönderdi?

Postayla! Resmi açıklama böyle.

       1- Aklı başında bir adam, böylesine altın değerinde bir belgeyi nasıl olur da postayla gönderir? Bu mümkün mü? Allah korusun, ya postada kaybolsa! Böyle bir belgenin postayla gönderilmiş olacağına Türkiye’de sekiz yaşındaki çocuklar bile inanmaz. Seki yaşın altındakiler için bir şey diyemem, onlar çok küçüktür ve inanabilir.  

       2- Belgenin zamanlaması gerçekten harika oldu; çünkü Kürt açılımı safsatasıyla dibe vuran AKP, bu belgenin yandaş ve yalaka AKP medyasına sızdırılması sonrasında durumunu biraz olsun kurtardı. Yani Türkiye’nin gündemi başka bir konuya saptırıldı ve bu il elbette Tayyip’e yaradı.         

Peki, bu belgeyi kim sızdırdı. Yandaş ve yalaka medyaya kim servis yaptı? Var olduğu iddia edilen belge savcılığa gönderilmiş olduğuna göre, acaba savcılar mı? Bilmiyoruz ki!

                                                          ***

       3- Islak imzalı olduğu iddia edilen bu “Darbe belgesi” derhâl Adlî Tıp Kurumu’na gönderilmiş ve orada yapılan incelemede imzanın Albay Dursun Çiçek’e ait olduğu belirlenmiş. Fakat bazı gazetelerde haber çıktı:       

“Adlî Tıp’ta bu belge için rapor verenlerin, işin uzmanları olmadığı ortaya çıktı. Böyle önemli bir konuda kararın Kurul tarafından verilmesi gerekirken, raporu oraya AKP hükümeti tarafından henüz atanan başkaları verdi.”

       4- Şimdi işin 4’üncü ve en önemli boyutuna geldik. Meçhul şahıs tarafından savcılığa gönderildiği iddia edilen bu “Orijinal imzalı” belgede “parmak izi” arandı mı?              

Bugüne kadar bu konuda en ufak bir açıklama duymadık. Arandı mı, aranmadı mı?

Eğer arandı ise, sonuç nedir? Öyle ya, adına parmak izi denilen nesne, en ufak suçtan en büyüğüne kadar zabıta vakalarının vazgeçilmez unsurudur. Evimize hırsız girer, parmak izi aranır. Cinayet olur, yine parmak izi aranır… Ve Türkiye’de sayısını tam bilmiyorum, milyonlarca insanımızın parmak izleri polis arşivlerindedir.

Bu belgeyi imzaladığı iddia edilen Albay Dursun Çiçek’in ya da Genelkurmay’da ilgili birimlerde görevli (şimdi suçlanan) kimselerin parmak izleri, acaba o imzanın bulunduğu kâğıtta var mıdır?

Öyle ya, bir belge hazırlıyorsunuz, bilgisayardan kâğıdı çekiyorsunuz, üzerine imzanızı atıp ilgili birimler gönderiyorsunuz. O kâğıt mutlaka başkaları tarafından okunuyor, sonra dosyasına, dolaba, ya da kasaya konuluyor.

Böylesine elden ele dolaşan (veya dolaşmayan) bir kâğıt parçasında parmak izi (veya izleri) olur mu, olmaz mı? Bu parmak izleri arandı ve bulundu mu?  

Arandıysa sonuç nedir? Eğer bir sonuç alındıysa, ortada gizlilik diye bir kavram kalmayan bu ortamda kamuoyuna niçin açıklanmamıştır?

       5- Dahası da var. Eğer bu belge üzerinde ciddi bir soruşturma yapılacaksa, bu kâğıt parçasını savcılığa postayla gönderdiği iddia edilen “Meçhul subayın” parmak izinin de aynı kâğıtta ya da zarfın üzerinde olması gerekmez mi? O halde, eğer savcılık bu muhbir vatandaşın gerçek kimliğini bilmiyorsa, bu parmak izinden yola çıkarak bulamaz mı? Ve bu adam “Gel bakalım arkadaş, bildiklerini savcılığımıza anlat” diye çağrılmaz mı?

Hatta bu şahsın kimliği kamuoyuna açıklanmaz mı? Böylesine “yurtsever, kahraman ve demokrasi aşığı bir subayı” (eğer varsa) hepimizin tanıması ve ona alkış tutulması gerekmez mi?

İşin başka bir boyutu: Ey meçhul subay!.. Ya da subay olduğu iddia edilen şahıs; sen eğer onurlu bir adamsan çıkarsın ortaya ve isminle cisminle konuşur, bildiklerini anlatırsın. İsimsiz muhbirlik ve jurnalcilik, dünyanın en aşağılık işidir.

Lütfen kusura bakmayın, bence bu iş biraz karışık! En azından benim kafam pek almadı.